તંત્રી લેખ…સનાતન ધર્મનો વિરોધ વિકૃત વિચારસરણીમાંથી ઉદ્ભવે છે

ભારત પાસે વૈશ્વિક વિચાર પ્રક્રિયાને એક અનોખી ભેટ છેઃ સનાતન ધર્મ, જે મૂળભૂત રીતે સમાવેશી, સહિષ્ણુ, શાંતિ-પ્રેમાળ અને કલ્યાણલક્ષી છે. કમનસીબે, વિદેશી વિચારધારાઓએ સનાતન ધર્મ વિરુદ્ધ ઝુંબેશ શરૂ કરી છે. આ વિદેશી કાવતરાઓના પ્રભાવ હેઠળ અને રાજકીય હિતો દ્વારા પ્રેરિત, ભારતમાં કેટલાક રાજકીય પક્ષો અને કહેવાતા બૌદ્ધિકોએ સનાતન ધર્મ વિરુદ્ધ ઝુંબેશ શરૂ કરી છે. તાજેતરનું ઉદાહરણ ડીએમકે નેતા ઉદયનિધિ સ્ટાલિનનું તાજેતરમાં તમિલનાડુ વિધાનસભામાં ઝેરી નિવેદન છે કે સનાતન ધર્મનો નાશ થવો જોઈએ. તેમના મતે, સનાતન ધર્મ સમાજને વિભાજીત કરે છે. ઉદયનિધિ અને તેમના જેવા અન્ય લોકોએ ભૂતકાળમાં પણ સનાતન વિરોધી નિવેદનો આપ્યા છે. આવા ખતરનાક નિવેદનો દ્વેષ અને રાજકીય સ્વાર્થ તેમજ સનાતન ધર્મની વિકૃત સમજણ દ્વારા પ્રેરિત છે.
“સનાતન” શબ્દ સંસ્કૃત મૂળ “દુઃખી” પરથી આવ્યો છે. પાણિની સૂત્ર અનુસાર, “દુઃખી” માટે “નુમ” પ્રત્યય “સન” શબ્દ બનાવે છે, જેનો અર્થ “શાશ્વત” અથવા “શાશ્વત” થાય છે, જ્યારે “તન” નો અર્થ “વિસ્તૃત” થાય છે. આમ, સનાતનનો અર્થ તે થાય છે જે શાશ્વત રીતે વિસ્તૃત અને વહેતું હોય છે. એવું કહેવામાં આવ્યું છે, “સનાતનસ્ય ધર્મઃ ઇતિ સનાતન ધર્મઃ,” જેનો અર્થ છે કે જે કંઈ હંમેશા અસ્તિત્વમાં છે અને હંમેશા અસ્તિત્વમાં રહેશે તે શાશ્વત છે. તેનો કોઈ શરૂઆત કે અંત નથી. સનાતન ધર્મના વિરોધીઓએ સમજવું જોઈએ કે સનાતન ધર્મ, જેનો કોઈ શરૂઆત કે અંત નથી, તે શાશ્વત અને શાશ્વત છે, તેના ભૂંસી નાખવાની અથવા વિનાશની કલ્પના કરવી એ એક સ્વપ્ન છે. ભૂતકાળમાં, સિકંદર, મિહિરકુલ, મોહમ્મદ ઘોરી, મહમૂદ ગઝનવી, ખિલજી, ચંગીઝ ખાન, તૈમૂર લંગ, બાબર, ઔરંગઝેબ અને અન્ય લોકોએ પણ સનાતન ધર્મ અને સંસ્કૃતિને નાબૂદ કરવાનો પ્રયાસ કર્યો હતો, પરંતુ આજે પણ, સનાતન ધર્મ અપરાજિત છે.
સનાતનના શાશ્વતતાનો પાયો ચોક્કસ વૈશ્વિક નિયમો છે જે સાર્વત્રિક, કાલાતીત અને સાર્વત્રિક છે. આ નિયમોમાં સત્ય, ક્રિયા, ફરજ, નૈતિકતા, ન્યાયીપણા, સૌનું કલ્યાણ, સહિષ્ણુતા, પ્રકૃતિ પૂજા અને ભક્તિનો સમાવેશ થાય છે. આનો અર્થ એ છે કે સનાતન ધર્મ ફક્ત એક ધર્મ નથી, પરંતુ એક સર્વાંગી જીવનશૈલી પણ છે. ઇસ્લામ અને ખ્રિસ્તી ધર્મ જેવા ધર્મો સનાતન ધર્મથી તદ્દન અલગ છે, જે એક જ પયગંબર, એક જ પુસ્તક અથવા પૂજાની ચોક્કસ પદ્ધતિ પર આધારિત છે અને અન્ય કોઈને સ્વીકારતા નથી. જ્યારે, સર્વસમાવેશક સનાતન ધર્મમાં સમગ્ર પૃથ્વીને પોતાના પરિવાર તરીકે ગણવાની, બધાના કલ્યાણની ઇચ્છા રાખવાની પરંપરા છે. છતાં, શું સનાતન ધર્મને દ્વેષપૂર્ણ રીતે વિભાજનકારી કે ભેદભાવપૂર્ણ કહેવામાં આવે છે? આ સનાતન ધર્મ પાછળથી હિન્દુ ધર્મ તરીકે ઓળખાયો. સમય જતાં, જાતિ વ્યવસ્થા જેવી કેટલીક દુષ્ટતાઓ પણ તેમાં પ્રવેશી, જેનો આંતરિક વિરોધ થયો. તેથી, આ થોડી દુષ્ટતાને કારણે સમગ્ર સનાતન ધર્મને નાબૂદ કરવાની વાત કરવી ખૂબ જ નિંદનીય છે.
દુર્ભાગ્યપૂર્ણ છે કે, માર્ક્‌સવાદ અને અન્ય વિદેશી વિચારધારાઓ તેમજ તુષ્ટિકરણની રાજનીતિને કારણે, માત્ર ડીએમકે જ નહીં પરંતુ કેટલાક અન્ય પક્ષો પણ સનાતન ધર્મ અથવા હિન્દુ ધર્મનો અનાદર કરવાનું ચાલુ રાખે છે. ૨૦૨૩ ની શરૂઆતમાં, ઉદયનિધિ સ્ટાલિને કહ્યું હતું કે, “જેમ મચ્છર, ડેન્ગ્યુ, મેલેરિયા અને કોવિડ-૧૯ નાબૂદ થાય છે, તેમ ફક્ત સનાતન ધર્મનો વિરોધ કરવો પૂરતો નથી; તેને સંપૂર્ણપણે નાબૂદ કરવો જોઈએ.” મદ્રાસ હાઈકોર્ટે આ નિવેદનને દ્વેષપૂર્ણ ભાષણ ગણાવ્યું હતું. દુઃખની વાત છે કે, કોંગ્રેસ અને અન્ય પક્ષો આ નિવેદન સાથે મૌન રીતે સંમત થયા હતા. ઉદયનિધિના તાજેતરના નિવેદનની નિંદા કરવાને બદલે, કોંગ્રેસે તેને તેમનો “વ્યક્તિગત અભિપ્રાય” અથવા “પ્રાદેશિક રાજકારણ” ગણાવીને ફગાવી દીધો.